Regisseur Ben Sombogaart, maakt met De Storm opnieuw een film over een belangrijke gebeurtenis uit de Nederlandse geschiedenis. De Watersnoodramp kostte in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 het leven aan 1837 mensen. Sombogaart had de zware taak toestemming te krijgen van de Zeeuwen om niet alleen oud zeer boven te halen, maar ook om hun landerijen nogmaals onder water te zetten.

Aan het begin van De Storm word je meteen getrakteerd op een dertig seconden durend shot waarin je boven een, uit de computer getoverde, woeste zee vliegt. De bewoners dachten toentertijd dat het noodweer geen bedreiging voor het land zou vormen. De dijken hadden het water toch altijd tegengehouden? Maar toen brak de hel los...

Boerin zoekt respect
Dit klinkt als het begin van een Hollywood-rampenfilm, maar niets is minder waar. De Storm is bovenal een portret van Zeeland ná de watersnoodramp vanuit het perspectief van een jonge moeder. De achttienjarige ongetrouwde Julia krijgt een bastaardkind en dit wordt door de gelovigen in haar dorp niet getolereerd. Zelfs de ramp verandert niets aan hun standpunt: wanneer het water bezit neemt van Julia's huis moet ze alles op alles zetten om haar zoontje bij zich te houden.

Het script van De Storm werd geschreven door acteur Rik Launspach en diens vrouw Marjolein Beumer. Ze baseerden het verhaal op Launspachs boek 1953 en hebben ervoor gekozen om het verhaal vanuit het perspectief van één persoon te vertellen. Aan de hand van thema's die in de jaren '50 in Nederland belangrijk waren, willen de schrijvers zo waarheidsgetrouw en respectvol mogelijk de gevolgen van de ramp te laten zien.

Julia staat symbool voor de vrouwenemancipatie en in het dorp is het geloof leidend wat waarden en normen betreft. Launspach en Beumer gaan respectvol met deze thema's om door hier geen oordeel over te vellen. De Storm is niet alleen geen rampenfilm geworden, maar ook geen politieke film.

Klein menselijk drama
Aangezien het verhaal van Julia de belangrijkste lijn in dit drama vormt, zijn alle andere dorpelingen en de ramp zelf hieraan ondergeschikt. Door voor een beperkte benadering te kiezen is het klein menselijk drama van Julia voelbaar geworden. Het is niet moeilijk om mee te gaan in het verhaal van de jonge boerin die door haar moederinstinct en de wil om te leven overweldigd wordt en maar één doel heeft: haar zoontje veilig houden.

Sylvia Hoeks moet in haar rol van Julia De storm dragen en slaagt hier gedeeltelijk in. Hoeks is echter niets zonder haar aangever in de vorm van Barry Atsma. Hij speelt de marinier Aldo die Julia helpt bij de zoektocht naar haar kind en lijkt Hoeks zowel op de set als in de film te moeten ondersteunen. Wel staat als een paal boven water dat ze heel sterk is in het uiten van haar emoties. En dat laat je niet onberoerd.

Bron: www.film1.nl